هركس مىخواستند حكايت كنند مردم از ايشان اجتناب مىنمودند ، تا آنكه گويى زمينى به اين گشادگى و فراخى بر ايشان تنگ شد . بعد از چهل روز ، آن حضرت امر فرمود كه ، عورتان ايشان نزد ايشان نروند . عورت هلال نامى ، كه مردى پير ضعيف نحيف بود ، به خدمت آن حضرت رفته به عرض رسانيد كه ، هلال مردى پير ضعيف است . اگر خود براى تعهّد احوال او مرخّص شوم ، از الطاف بىنهايت بعيد نيست . آن حضرت فرمود : « به شرط آنكه صحبت مباشرت نباشد » . آن عورت گفت : « او را قوّت مباشرت كى مانده ؛ در گوشه‌اى متفكّر و حيران و نادم و پشيمان افتاده » . القصّه ، زن هلال را رخصت شد كه خدمت او كند . كعب بن مالك گويد : « ده روز ديگر كه بر اين بگذشت و من به اين حال به توبه و استغفار در آن شكاف كوه كه منزلى كرده به سر مىبردم نماز صبح كرده ، نشسته بودم كه به يك بار از ذروهء آن موضع آوازى به من رسيد كه كسى فرياد كرده ، گفت : خ اى كعب بن مالك ! بشارت باد تو را ! خ من از استماع آن آواز به سجده درافتادم و خداى را شكر كردم و دانستم كه خداى تعالى توبهء مرا قبول كرده . بعد از ساعتى ديدم كسى بر اسبى سوار رسيد و مرا بشارت قبول توبه رسانيد . يك جامه به وى دادم و دو جامه خود پوشيده ، متوجّه ملازمت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله شدم . چون به در مسجد رسيدم ، ديدم آن حضرت عليه السّلام در مسجد نشسته و حوالى آن حضرت اهل اسلام نشسته‌اند و روى آن حضرت همچو ماه شب چهارده مىدرخشد ، و اين نشانهء بشاشت و بشارت و سرور آن حضرت عليه السّلام بود . من به حلقهء آن حضرت آمده ، آداب خدمت به‌جاى آوردم و مقابل آن حضرت نشستم . آن حضرت فرمود : خ بشارت باد تو را اى مالك به خير و خوبى ! خ گفتم : خ يا رسول اللّه ! اين بشارت از جانب خداى تعالى است يا از جانب رسول خدا ؟ خ آن حضرت عليه السّلام فرمودند : خ بلكه از جانب خدا خ . بعد از آن ، آن حضرت اين آيه را خواند : وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 1 » . و ديگر توبه داد و بخشيد آن سه تن را كه بازپس [ 40 ب ] شدند - يعنى ، تخلّف كرده بودند از غزو -

--> ( 1 ) . توبه : 118 .